Als je hond trekt aan de lijn, herken je dit waarschijnlijk maar al te goed:
Het moment dat je de riem pakt en je al een zucht slaakt voordat je überhaupt de voordeur uit bent.
Wandelen hoort het leukste moment van de dag te zijn. Maar op een gegeven moment genoot ik er eigenlijk alleen nog van als mijn hond los kon rennen in het bos.
Zodra de riem eraan moest langs een drukke weg of bij andere honden? Dan was het één brok spanning in mijn armen en schouders.
Erger nog vond ik het geluid. Dat raspende gehijg en gekuch aan de halsband. Dat kon gewoon niet gezond zijn voor dat lijfje van hem.
Dus begon mijn zoektocht naar een tuigje.
Maar wie begint met zoeken, ziet al snel door de bomen het bos niet meer. Ik probeerde alles: trainen met beloningen, stilstaan bij elke stap, een gewoon borsttuig, een gentle leader en een tuig met een voorring.
Bij elk model was er wel wat mis:
Mijn hond liep schuin als een krab;
Hij ging erin hangen als een sledehond en leek nóg harder te trekken;
Of hij glipte bij de minste schrikreactie achterwaarts als een paling uit het tuig.
Zeven tuigjes heb ik versleten. En pas bij het allerlaatste viel het kwartje.